Późniejsze losy thumb|left|Nagrobek kardynała Cinzio Aldobrandiniego (zm. 1610) w kościele S. Pietro in Vincoli w Rzymie Śmierć Klemensa VIII w marcu 1605 i objęcie tronu papieskiego – po krótkim pontyfikacie Leona XI (kwiecień 1605) – przez Pawła V (1605-1621) z rodu Borghese, zachwiały pozycją Aldobrandinich. Kardynał Pietro, obecnie głowa rodu, szybko popadł w konflikt z kardynałem Scipione Caffarelli-Borghese, siostrzeńcem nowego papieża i w 1606 musiał opuścić Rzym i udać się na kilkuletnie wygnanie do swojej stolicy arcybiskupiej w Rawennie. Dopiero w 1610 mógł powrócić do Rzymu, ale jego stosunki z kardynałem Borghese pozostały napięteLosy kardynała Pietro za pontyfikatu Pawła V omawia Pastor, vol. 25, s. 57–59.. Mimo tych niesprzyjających warunków kardynał umiał zadbać o los swoich krewnych, choć wiązało się to ze zmianą dotychczasowej, profrancuskiej orientacji politycznej rodu na prohiszpańską. W 1612 Pietro za 85 tysięcy dukatów zakupił od korony hiszpańskiej księstwo Rossano dla swego siostrzeńca Giangiorgio, syna Olimpii i Gianfrancesco, który dzięki temu uzyskał tytuł książęcyG. Signorotto & M. A. Visceglia (red.), s. 126.. W tym samym roku Aldobrandino, kolejny syn Olimpii i Gianfrancesco, objął stanowisko wielkiego przeora zakonu maltańskiego w Rzymie po przedwczesnej śmierci swego brata kardynała Silvestro.