Józef Kuranc (ur. 18 września 1904 w Klemensowie na Zamojszczyźnie, zm. 26 sierpnia 1989 w Lublinie) – polski historyk, filolog klasyczny, bizantynolog.
Życiorys i działalność naukowa W Michalowie ukończył czteroklasową szkołę powszechną. Od 1916 roku mieszkał w Lublinie, tam zdał egzamin do gimnazjum im. S. Staszica. Szkołę tę ukończył, otrzymując w maju 1925 roku świadectwo dojrzałości. Rozpoczął wtedy studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Nauk Humanistycznych na kierunku filologia polska. Po roku zmienił kierunek, przenosząc się na filologię klasyczną. Studiował wtedy m.in. pod okiem Mieczysława Popławskiego, uważanego za jednego z najlepszych filologów klasycznych w Polsce, specjalistów od starożytnego Rzymu. Słuchał też wykładów prof. Konstantego Chylińskiego, historyka starożytności, w szczególności od antycznej Grecji. W 1931 roku Kuranc uzyskał dyplom magistra filozofii w zakresie filologii klasycznej na podstawie pracy De feminis deabusque a P. Vergilio marone, poeta vere stoico, in Aneide descriptis. Zarówno pracę jak i studia zakończył z wynikiem bardzo dobrym. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę jako nauczyciel łaciny w Gimnazjum i Liceum Biskupim w Lublinie. Pracował w nim od 1 września 1932 do czasu wojny. Okresowo uczył też w latach 1932-1933 w Gimnazjum im. S.