W pracy jako filolog dał też analizę języka i stylu bizantyńskiego historyka. Praca ukazała się drukiem w 1958 roku nakładem Towarzystwa Naukowego KUL. Priskosowi poświęcił też osobny artykuł opublikowany w „Rocznikach Humanistycznych”. W 1957 roku w „Meandrze” ukazał się też ważny przekład na polski dokonany przez Kuranca fragmentów dzieła Priskosa dotyczący poselstwa bizantyńskiego na dwór Attyli. Lubelski historyk kontynuował swoje zainteresowania nad historią wczesnego Bizancjum w pracy Sposób przedstawiania dziejów przez historyków wczesnobizantyjskich V i VI w. Była to próba scharakteryzowania piśmiennictwa bizantyjskiego w V i VI wieku na tle panujących wówczas stosunków społeczno-politycznych.
W 1957 roku lubelski historyk otrzymał nominację na zastępcę profesora. Po wielu interwencjach dopiero 8 września 1960 roku Ministerstwo zatwierdziło tę decyzję. Jednak już w okresie od 1 września 1961 do 30 września 1972 roku pracował jako wykładowca (spowodowane to było likwidacją funkcji zastępcy profesora przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego). Na filologii klasycznej prowadził zajęcia min. z dzieł historycznych Cezara i Ksenofonta. Wykładał też historię literatury greckiej i łacińskiej. Prowadził też wykłady monograficzne dotyczące min. Ksenofonta, Eneidy Wergiliusza, historiografii rzymskiej do okresu Sulli.