Ostatecznie car nie zaprzysiągł wobec Hetmanatu postanowień ugody.
Lata 1654-1657 W roku 1654 wobec postanowień ugody perejasławskiej podporządkowującej Hetmanat Carstwu Rosyjskiemu car Aleksy Michajłowicz zerwał traktat pokojowy w Polanowie i wypowiedział wojnę Rzeczypospolitej. Rosja dokonała dwiema armiami zbrojnego najazdu na obszar Korony i Litwy.
Wobec wystąpienia Carstwa Rosyjskiego po stronie Hetmanatu przeciwko Rzeczypospolitej nastąpiło „odwrócenie przymierzy”. W czerwcu 1654 dyplomacja Rzeczypospolitej odniosła sukces – zawarto wieczysty pokój z Chanatem Krymskim (sojusznikiem Kozaczyzny w latach 1648-1654) i ustanowiono sojusz tatarsko-polski przeciw Carstwu Rosyjskiemu i państwu kozackiemu.
Pod koniec maja 1655 (czyli przed potopem szwedzkim) rozpoczęły się intensywne kontakty Chmielnickiego z królem Szwecji Karolem X Gustawem oraz jego sojusznikami księciem siedmiogrodzkim Jerzym II Rakoczym i elektorem brandenburskim Fryderykiem Wilhelmem.
Zgodnie z zawartymi porozumieniami, armia kozacka wraz z rosyjskim korpusem posiłkowym skierowała się w kierunku Lwowa, i 29 września 1655 obległa miasto. Oblężenie trwało do listopada, kiedy to dotarła informacja o pojawieniu się na Ukrainie wojsk tatarskich.