Barani Kożuszek (zm. 1806) – przezwisko warszawskiego żebraka nieznanego imienia, którego postać stała się w stolicy głośna wskutek politycznego zaangażowania w okresie Sejmu Czteroletniego.
thumb|230px|Ulica Miodowa u schyłku XVIII wieku (mal. B. Bellotto) Osiemnastowieczne źródła podawały jego imię – Walenty. Przezwisko nadano mu od jednej z ulubionych przez niego piosenek. Znany z dowcipów wobec kobiet, zarówno przekupek, jak i dam, niekiedy potrafił publicznie wymawiać napotkanym bogatym i wpływowym osobom ich zbytkowne życie i skąpstwo. Tym, co użebrał, podobno dzielił się z innymi żebrakami.
Szczególny rozgłos zyskał w 1794, podczas insurekcji kościuszkowskiej. Według Pamiętnika anegdotycznego z czasów Stanisława Augusta, zwykł wówczas na ulicy Miodowej z pomocą małej gilotynki ścinać głowy lalek wyobrażających postacie dygnitarzy uważanych powszechnie za zdrajców ojczyzny. Widowiska te cieszyły się dużą popularnością i przyciągały tłumy warszawiaków. Krążące plotki sugerowały, że do manifestacji tych został nakłoniony przez działaczy Klubu Hugonistów (zwolenników Hugona Kołłątaja), choć on sam nigdy tego nie potwierdził. Po upadku powstania spowodowały one jednak umieszczenie go w Domu Poprawy i Pracy Przymusowej (1794), gdzie mimo poddawania chłoście, miał nie przyznać się do swych politycznych powiązań.