7 stycznia 2006 O'Neil Bell osiągnął swój największy sukces w karierze, nokautując w 10 rundzie Jean-Marca Mormecka. Stawką pojedynku był pasy WBC, WBA, IBF oraz prestiżowy pas magazynu The Ring. Po tej walce Bell otrzymał status niekwestionowanego mistrza wagi junior ciężkiej. Ostatnim raz tytuł ten otrzymał w 1988 roku Evander Holyfield, który zunifikował pasy WBC, WBA, IBF.
Zmierzch kariery 17 marca 2007 doszło do rewanżu między Bellem a Mormeckiem. Po 12 rundach zwyciężył jednogłośnie na punkty Francuz. Stawką pojedynku był tytuł mistrza świata federacji WBC i WBA.
19 kwietnia 2008 Bell stoczył swoją, jak się wydawało, ostatnią, trzydziestą walkę w zawodowej karierze. Rywalem Jamajczyka w pojedynku będącym oficjalnym eliminatorem o walki o tytuł mistrza świata federacji IBF w kategorii junior ciężkiej był Polak Tomasz Adamek. Już w 1 rundzie Bell zaliczył nokdaun, a następnie odmówił kontynuowania walki między 7 a 8 rundą.
Powrót na ring 4 czerwca 2011 po ponad trzyletniej przerwie w boksowaniu, Bell powrócił na ring, a jego rywalem był Richard Hall. Już w drugiej rundzie Bell został znokautowany przez swojego rodaka.