przede wszystkim zaś jako Otello, przy czym w roli Desdemony partnerowała mu Frances Alda. W ciągu czterech sezonów było to łącznie 10 ról w 72 przedstawieniach, nie licząc tournée. W 1910 występował także w Operze Bostońskiej, jako Manrico i Otello. Wraz z zespołem Metropolitan Opera brał udział w tournée amerykańskich. Aż do 1917 podróżował po Stanach Zjednoczonych w ramach całorocznych tras koncertowych.
Podejmował wiele występów gościnnych, nie tylko jako śpiewak operowy, ale też jako wykonawca repertuaru pieśniowego – także w kilkuletnim okresie przerwy w występach w Wiedniu, kiedy to zyskał sławę międzynarodową (rozległy repertuar pieśni budować zaczął wraz ze swoim akompaniatorem Oskarem Dachsem po I wojnie światowej). Śpiewał m.in. w Pradze (Deutsches Theater, 1901), Zürychu (Stadtheater, 1902), Mediolanie (La Scala, 1905 – Tannhäuser), Brnie (1905), Lwowie (1907), Frankfurcie (m.in. 1912, 1917), Dreźnie (Hofoper, 1916), Budapeszcie (1918), Kopenhadze (1920), Sztokholmie (1920–21), Bazylei (Stadtheater, 1922), a także Amsterdamie, Rotterdamie, Berlinie, Moskwie, Monachium, Paryżu, Petersburgu i Warszawie. Jego repertuar obejmował łącznie 66 ról.