Serwiusz Sulpiciusz Galba sprawował urząd konsula w Rzymie w roku 144 p.n.e. Zasłynął rozgromieniem Luzytanów w Hiszpanii w roku 150 p.n.e.
Pierwsze kroki Za młodu służył jako trybun w II Legionie w Macedonii, pod dowództwem Lucjusza Emiliusz Paulusa, z którym się nawzajem nie znosili. Po pokonaniu wojsk Perseusza w roku 167 p.n.e., gdy Paulus powrócił do Rzymu, Galba starał się przeszkodzić odbyciu przez swego adwersarza przysługującego mu triumfu; nie udało mu się tego osiągnąć, jakkolwiek jego wysiłki wywołały w Rzymie pewnego rodzaju sensację.
W Hiszpanii Jako pretor z roku 151 p.n.e. otrzymał Hiszpanię Dalszą (obejmującą Andaluzję, Extremadurę i Portugalię) jako swoją prowincję, gdzie trwała właśnie wojna ze zbuntowanymi plemionami Celtiberów. Po przybyciu na miejsce pospieszył z pomocą lojalnym wobec Rzymu plemionom będącym pod nieprzerwanym naciskiem ze strony Luzytanów. Galbie udało się zmusić napastników do ucieczki, ale jego wyczerpane i niezdyscyplinowane wojsko nie było w stanie dobić przeciwnika;