1 Pułk Białoruski (biał. Першы беларускі полк) – oddział wojskowy armii litewskiej złożony z Białorusinów, istniejący w latach 1918–1919.
Historia 21 listopada 1918 r. doszło do zawarcia porozumienia pomiędzy Wileńską Radą Białoruską, a Radą Obony Państwowej Republiki Litewskiej. Jednym z jej punktów było sformowanie białoruskich oddziałów wojskowych w składzie tworzącej się armii litewskiej. Pierwotnie Litwini zamierzali stworzyć brygadę białoruską, liczącą 8-10 tys. ludzi. Ostatecznie 21 grudnia 1918 r. pod Wilnem zoczęto tworzyć 1 Pułk Białoruski. Na jego czele stanął płk M. Ławrientiew. Szefem sztabu został płk P. Rawicz-Szczerba, a następnie kpt. Mikołaj Demidow. Dowództwo batalionów objęli płk Leniwow (zwolniony po kilku dniach) i ppłk A. Uspienski, zaś szwadronu konnego rtm. M. Gliński Pododdziałem gospodarczym dowodził płk U. Juszkiewicz. Formowanie odbywało się w fatalnych warunkach. Brakowało broni, wyposażenia wojskowego i mundurów. Dowództwo pułku stacjonowało w hotelu, zaś oficerowie byli rozmieszczeni w mieszkaniach prywatnych. Wiosną 1919 r. liczebność pułku osiągnęła 1057 żołnierzy. W jego skład wchodziły: 600-osobowy batalion strzelecki, 200-osobowy batalion ochrony komendantury, 150-osobowy szwadron konny, pluton karabinów maszynowych i pluton grenadierski.