Franciszkański klasztor Najświętszego Zbawiciela w Jerozolimie (, ) – klasztor franciszkanów, wchodzący w skład Kustodii Ziemi Świętej, na terenie łacińskiego patriarchatu Jerozolimy, w Dzielnicy Chrześcijańskiej Starego Miasta w Jerozolimie. Częścią kompleksu jest jerozolimski kościół parafialny pw. Najświętszego Zbawiciela.
Historia Zanim na terenie należącym dzisiaj do Klasztoru San Salvatore osiedlili się w XVI w. franciszkanie, wyrzuceni w 1551 ze swojego konwentu przy Wieczerniku na chrześcijańskim Syjonie w Jerozolimie, w miejscu tym istniał klasztor prawosławnych mnichów gruzińskich. Oficjalnie franciszkanie, którzy tymczasowo zamieszkali w gościnie u Ormian przy Katedrze św. Jakuba w Jerozolimie, odkupili klasztor gruziński i przeprowadzili się do niego 10 lipca 1559. Stopniowo zakonnicy dokupowali znajdujące się w pobliżu budowle prywatne, ubogą zabudowę i tereny we wnętrzu murów jerozolimskich (wzgórze Gareb, teren w pobliżu dzisiejszej Bramy Nowej).