wici, wkomponowanych w przestrzenne tło najczęściej przypominające niebo, tworzył fantazyjne pejzaże, wykazujące cechy abstrakcji lirycznej, których tytuły komentowały w sposób metaforyczny rzeczywistość, czasem nawiązując do sytuacji politycznej (m.in. cykle: Wielki Świat, Krzyk, Exodus).
W latach 80. XX w. w jego pejzażach pojawiły się elementy figuratywne. Eksperymentował z podziałem przestrzeni dzieła artystycznego, (cykl Obszary), a także, przy użyciu szablonu, uprawiał technikę kolażu (cykl Nasi Współcześni).
W latach 90. odszedł od tapowanych pejzaży na rzecz tzw. szybkich obrazów i portretów. Zbliżając się do zasad ekspresjonizmu abstrakcyjnego oraz speed paintingu, odwzorowywał ludzi i sytuacje w spontanicznym, automatycznym czy wręcz podświadomym akcie twórczym.
W pierwszej dekadzie XXI wieku do zestawu swoich szablonów dodał kontur sylwetki ludzkiej, który multiplikował i nakładał na siebie, tworząc dwuwymiarowe wielobarwne kompozycje (cykl Pokolenia). thumb|Gdzie ja jestem? z cyklu Pokolenia, 2007