thumb|150px|Łabędzie, ceramika thumb|150px|Broń, metaloplastyka, kompozycja towarzysząca zdemontowanemu w 1991 roku Obeliskowi Poległych Funkcjonariuszy MO Jerzy Boroń (ur. 4 kwietnia 1924 w Kołomyi, zm. 20 maja 1986 r. we Wrocławiu) – polski rzeźbiarz, członek tzw. Grupy Wrocławskiej skupionej wokół Eugeniusza Gepperta. Pedagog Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (PWSSP) we Wrocławiu w latach 1953–1986.
Życiorys Był jednym z czworga dzieci Stanisława Boronia, wieloletniego dyrektora Państwowego Gimnazjum Męskiego nr 5 im. Kazimierza Jagiellończyka w Kołomyi (zamordowanego w 1943 w obozie koncentracyjnym na Majdanku) i Jadwigi z Czaykowskich.
Uczeń Borysa Michałowskiego. Po ukończeniu studiów (1948–1953) ze specjalizacją w rzeźbie na PWSSP, został asystentem w Katedrze Rzeźby na Wydziale Ceramiki i Szkła PWSSP we Wrocławiu (1953–57), następnie w latach 1964–1967 był kierownikiem Pracowni Rzeźby w Architekturze, a w latach 1975–1986 Pracowni Rzeźby w Urbanistyce. W latach 1972–1975 dziekan Wydziału Malarstwa Grafiki i Rzeźby, a w latach 1974–1977 prorektor PWSSP ds. Artystyczno-Badawczych.