Wojna Ligi z Cognac – nazwa konfliktu zbrojnego toczącego się od 1526 do 1530 roku, zaliczanego do tak zwanych Wojen włoskich. Walki toczyły się między wojskami Karola V, cesarza i władcy imperium habsburskiego a jego przeciwnikami – Francją, Państwem Kościelnym, Republiką Wenecką, Księstwem Mediolanu, Anglią i Republiką Florencką.
Przebieg Preludium Wojna Ligi z Cognac była tak naprawdę kontynuacją poprzednich konfliktów między Francją i Habsburgami, walczącymi o hegemonię we Włoszech a państwami włoskimi, które dążyły do poszerzenia swych terytoriów i zachowania niezależności. Po tym jak siły hiszpańskie pokonały Francuzów w 1521 roku, dominującą pozycję we Włoszech uzyskał władca Hiszpanii Karol V, który po śmierci Maksymiliana I odziedziczył jego posiadłości i tytuł cesarski. Franciszek I, król Francji, po bitwie pod Pawią dostał się do niewoli i podpisał traktat pokojowy w Madrycie, w którym zrzekał się praw do ziem włoskich i oddawał całą Burgundię Karolowi V. Sukces cesarza niósł jednak ze sobą także negatywne konsekwencje – przeciwko niemu obróciło się wiele państw włoskich, które teraz uznały go za główne zagrożenie dla swojej niezależności.