Ned Raggett z AllMusic napisał w swojej ocenie: „Gdyby «Junkhead» był drugim anty-hymnem do radości z nadużywania heroiny, to «God Smack» jest ledwo kontrolowaną eksplozją pochwał, trzy minuty energii przewodowej, która brzmiała jak żywa forma, lecz całkowicie się rozdarła”. Autor zwrócił uwagę na różnorodny styl wokaliz Staleya w poszczególnych momentach trwania utworu. „Jest jednym z jego najlepszych momentów, co udowadnia, że miał bardzo specyficzny słuch i był świadom tego kiedy i o czym śpiewał”.
Według Jeffa Gilberta z „Guitar World”, „God Smack” wraz z „Sickman” stanowi rodzaj eksperymentu, w którym główną i charakterystyczną cechą jest wielokrotnie zmieniane tempo i różnorodny strój gitar. Ned Raggett zwrócił uwagę na grę Cantrella, którego riffy w zwrotkach określił jako „tępe i dyszące”, porównując je do pracy silnika samochodowego. Refreny charakteryzują się „chaotyczną” partią gitar z wykorzystaniem efektu wah-wah, nawiązując tym samym do stylu acid rock. Partie wokalne Staleya cechują się różnorodną tonacją w poszczególnych momentach trwania utworu.