W okresie stanu wojennego w Polsce, od 13 grudnia 1981 był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym na województwo warszawskie. Funkcję tę sprawował do czasu powołania w lutym 1982 gen. dyw. Mieczysława Dębickiego na stanowisko prezydenta miasta stołecznego WarszawyTadeusz Ruzikowski, Stan wojenny w Warszawie i województwie stołecznym, 1981 – 1983, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2009, s. 38, 108.. Od 1985 był członkiem Zespołu KC PZPR ds. systemu kontroli w państwieOd A do Z. Dodatek do "Związkowca", nr 5, 10 lutego 1985, s.4, a od 1986 Komisji Partyjno-Rządowej ds. Przeglądu i Unowocześniania Struktur Organizacyjnych (pracującej pod przewodnictwem sekretarza KC PZPR Mariana Woźniaka).
W grudniu 1985 został wyznaczony na stanowisko komendanta Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Warszawie. W 1986 powołany równolegle na stanowisko docenta w tej uczelni. Uchwałą Rady Państwa PRL otrzymał w kwietniu 1987 tytuł profesora nadzwyczajnego. Stanowisko komendanta akademii pełnił do lipca 1990 roku. 8 października 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka w związku z osiągnięciem granicy wieku w posiadanym stopniu (65 lat) i zakończeniem zawodowej służby wojskowej. 20 listopada 1990 roku przeniesiony został w stan spoczynku.