Lata 1917-1926 W 1918 przywrócone zostały diecezje mińska i kamieniecka. Pod metropolię podlegała także nowo utworzona diecezja ryska. W wyniku zmian granic po I wojnie światowej terytoria poszczególnych diecezji znalazły się w różnych państwach: diecezje wileńska i żmudzka – częściowo w Polsce na Litwie diecezja mińska – częściowo w Polsce i sowieckiej Białorusi diecezja łucka – częściowo w Polsce i sowieckiej Ukrainie diecezja ryska – częściowo na Łotwie i w Estonii
Podział administracyjny metropolii: archidiecezja mohylewska diecezja tyraspolska diecezja łucka diecezja żytomierska diecezja wileńska diecezja żmudzka diecezja mińska diecezja kamieniecka diecezja ryska
W okresie sprawowania zwierzchności metropolitalnej przez arcybiskupa Edwarda Roppa (1917–1926) większość wiernych stanowili Polacy.
Lata 1925–1991 W 1925 wszedł w życie konkordat pomiędzy Polską a Stolicą Apostolską, dostosowujący granice diecezji do granic państwowych. W wyniku niego diecezja wileńska podniesiona została do rangi archidiecezji i stolicy metropolii, a z polskiej części diecezji mińskiej utworzono diecezję pińską (w ramach metropolii wileńskiej).
W 1926 uregulowano także sytuację kościoła na Litwie.