Ametyst 1011 i 1012 – telewizor produkowany przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne.
Były to odbiorniki superheterodynowe przystosowane do odtwarzania telewizji czarno-białej, nadawanej według standardu OIRT w zakresach I-III pasma VHF, obejmujących 12 kanałów przełączanych skokowo. Możliwe było wbudowanie konwertera do odbioru programów w zakresie IV pasma UHF .
Konstrukcja W telewizorach Ametyst stosowano bezimplozyjne kineskopy o kącie odchylania wiązki 110°: A47-330W o przekątnej 47 cm (19") dla odbiornika „Ametyst 1011" i A50-140W o przekątnej 50 cm (20") dla odbiornika „Ametyst 1012". Zamiast krótkich nóżek można było zakupić w ZURiT nóżki długie, zastępujące stolik pod odbiornik.
Konstrukcja opierała się na 14 lampach elektronowych (PCC88, PCF801, 2 x EF183, EF80, PFL200, PCL86, ECH84, PCL805, EAA91, PCF82, PL500, PY88, EY86), 2 tranzystorach i 6 diodach półprzewodnikowych.
W odbiornikach zastosowano szereg układów upraszczających i ułatwiających obsługę, m.in.: układy automatycznej synchronizacji odchylenia poziomego i pionowego. układ stabilizacji wymiarów obrazu (w zależności od zmian napięcia sieci i jaskrawości), warystorowe układy wygaszania plamki i wyciszania fonii.