przyjęty do Cesarskiej Akademii Sztuk.
Opis i wymowa obrazu Wielkie postrzyżyny ukazują położony w odosobnieniu, w lasach, żeński skit staroobrzędowy. Pomiędzy domami-celami i cerkwią przebiega porośnięta brzozami ścieżka, którą idzie grupa mniszek w różnym wieku, ubranych w duchowne szaty, prowadzących, na tytułowe postrzyżyny mnisze młode posłusznice w tradycyjnych strojach staroobrzędowców (charakterystyczny sposób wiązania chust na głowach). Dziewczęta niosą w dłoniach zapalone świece, jedna z nich ma oplecione wokół ręki czotki. Ich twarze wyrażają modlitewne skupienie i smutek. Młodość i tradycyjne stroje dziewcząt podkreślają ich niewinność i prostotę. Smutek młodych kobiet jest interpretowany jako wyraz żalu z powodu niespełnionej miłości, z drugiej strony w obrazie nie ma jednak żadnych jednoznacznych sygnałów, by przyczyną wstąpienia bohaterek obrazu do monasteru był zawód uczuciowy. Obok drugiej z młodych kobiet idzie starsza mniszka, trzymając za rękę jeszcze młodszą dziewczynkę. Obydwu obce są uczucia i namiętności – pierwsza już ich nie przeżywa, druga jeszcze ich nie doświadczyła.