Huta Miedzi „Głogów” – kombinat metalurgiczny w Głogowie, zajmujący się hutnictwem miedzi.
Historia Budowę głogowskiej huty rozpoczęto w 1967 (zdolność produkcyjna 80 tys. ton miedzi elektrolitycznej rocznie). Rok później podjęto decyzję o jej rozbudowie, zwiększając zdolność produkcyjną do 160 tys. ton (osiągniętą w 1974). W lipcu 1971 HM „Głogów I”, wyposażona w tradycyjne piece szybowe, została przekazana do eksploatacjiUruchomienie huty miedzi „Głogów” Dziennik Polski 1971 nr 171 z 21 lipca s. 1..
W 1974 w Żukowicach pod Głogowem rozpoczęto budowę drugiej części huty – HM „Głogów II” (150 tys. t/rok). Jej uruchomienie nastąpiło 9 stycznia 1978. W HM „Głogów II” zastosowano nowoczesną, pierwszą tego typu na świecie, jednostadialną technologię wytopu miedzi w piecu zawiesinowym.
Obok głównych ciągów produkcyjnych w HM „Głogów” powstały wydziały zagospodarowujące metale i związki towarzyszące miedzi: dwie Fabryki Kwasu Siarkowego – utylizujące gazy konwertorowe na kwas siarkowy; Wydział Ołowiu – przerabiający surowce ołowionośne na ołów surowy; Wydział Metali Towarzyszących z oddziałami: arsenianu sodu, szlamów anodowych i oczyszczania elektrolitu.