We wrześniu 1939 podporucznik saperów w Legionowie pod Warszawą.

W okresie II wojny światowej przebywał w obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg, gdzie zorganizował Studium Dokształcania Politechnicznego.

Po wyzwoleniu pracował w Politechnice Warszawskiej, gdzie 12 września 1945 uzyskał doktorat (na podstawie pracy przygotowanej w oflagu). Od 15 września 1945 pracował w Politechnice Gdańskiej, jako profesor i kierownik Katedry Wytrzymałości Materiałów i Statyki Budowlanej. Od 21 grudnia 1945 doktor habilitowany (także na podstawie pracy przygotowanej w oflagu). W latach 1945–1947 pełnił funkcję prodziekana, w latach 1947–1949 dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej, w latach 1949–1952 prorektora Politechniki Gdańskiej. W 1952 przeniósł się do Warszawy, gdzie do 1955 był profesorem Politechniki Warszawskiej, następnie do 1977 Uniwersytetu Warszawskiego. Był współorganizatorem Polskiej Akademii Nauk, w latach 1952–1957 sekretarzem naukowym Wydziału IV Nauk Technicznych PAN, w latach 1957–1966 zastępcą sekretarza naukowego PAN, w latach 1966–1977 sekretarzem naukowym i wiceprezesem, w latach 1978–1980 prezesemCzłonkowie PAN: Skorowidz.. W 1956 został członkiem rzeczywistym PAN.