W 1995 roku wystartował w brytyjskiej Formule Renault zajmując w niej trzecie miejsce, a na zakończenie sezonu ponownie pojawił się w Australii na długodystansowych wyścigach V8 Supercars i odniósł zwycięstwo w wyścigu Bathurst 1000 w parze z Larrym Perkinsem. Od następnego sezonu startował już w pełnym cyklu V8 Supercars i odniósł pierwsze zwycięstwo podczas rundy na torze Calder Park, a w 1997 zajął 3. miejsce w klasyfikacji i po raz drugi wygrał wyścig Bathurst 1000 (ponownie w parze z Perkinsem).
Przez kolejne pięć lat kontynuował starty Holdenem Commodore w zespole Perkins Engineering trzykrotnie zdobywając tytuł wicemistrzowski (w 1998, 1999 i 2001).
W 2003 przeniósł się do obozu Forda - zespołu Stone Brothers Racing i rok później po raz czwarty zdobył tytuł wicemistrzowski. W 2005 roku w końcu udało mu się zdobyć tytuł mistrza serii V8 Supercars. Kolejne dwa lata były słabsze w jego wykonaniu i z końcem sezonu 2007 ogłosił, że powraca do Holdena i będzie ścigał się w zespole Paul Morris Motorsport.