Chociaż duchowny nie uzyskał przywileju królewskiego na katedrę, Zygmunt III Waza de facto tolerował jego działalność w Kijowie.

Według większości autorów już w tym momencie nowy metropolita nie miał on poparcia części duchowieństwa i wiernych, którzy skłaniali się ku zachowaniu lojalnej postawy wobec Rzeczypospolitej, jak również dopuszczali zawarcie ugody z unitami – ich kandydatem na metropolitę był znacznie bardziej umiarkowany w poglądach, prozachodnio nastawiony archimandryta ławry Peczerskiej Piotr Mohyła. Mironowicz twierdzi, że sytuacja taka zaistniała dopiero po 1633, zaś w latach 1631–1633 Izajasz (Kopiński) był powszechnie uznawany za pełnoprawnego metropolitę. Po ukonstytuowaniu się obozu zwolenników Piotra Mohyły metropolita Izajasz zdawał sobie sprawę z tego, że nie ma szans ani na zjednanie sobie wszystkich prawosławnych w kraju, ani na uzyskanie królewskiego przywileju na katedrę kijowską. Dlatego też praktycznie natychmiast nawiązał nowe kontakty z carem i utrzymywał je stale przez cały okres sprawowania urzędu. W ocenie Mironowicza apelował do cara o uznanie wszystkich prawosławnych w Rzeczypospolitej za swoich poddanych, by zdobyć dla nich wsparcie w obliczu nieprzychylnej polityki króla.