Część ukraińskiej emigracji zarzucała mu, że poparcie to zdobywa kosztem rezygnacji z postulatu niezależności ziem ukraińskich pozostających pod władzą tych państw.
Po II wojnie światowej rząd mógł działać wyłącznie w Europie Zachodniej. Na emigracji centrum państwowe funkcjonowało bez organu prawodawczego, jedynie w 1921 działała w Tarnowie Rada Republiki. W 1947 utworzono Ukraińską Radę Narodową jako organ przedstawicielski emigracyjnych stronnictw politycznych. Emigracyjne władze URL działały do roku 1992, kiedy to ostatni prezydent URL na emigracji – Mykoła Pławjuk wręczył pierwszemu prezydentowi niepodległej Ukrainy Łeonidowi Krawczukowi akt stwierdzający, że proklamowane w 1991 roku państwo ukraińskie jest prawnym następcą Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Prezydenci Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji Symon Petlura do 25 maja 1926 (przewodniczący Dyrektoriatu URL, na uchodźstwie od 1921) Andrij Liwycki 25 maja 1926–17 stycznia 1954 Stepan Wytwycki marzec 1954–10 października 1965 Mykoła Liwycki 1967–1989 Mykoła Pławjuk 1989–22 sierpnia 1992 przekazał insygnia władzy prezydenckiej Leonidowi Krawczukowi, uznając Ukrainę za kontynuację URL