Ewakuacja Tallinna – operacja wojskowa Armii Czerwonej przeprowadzona w sierpniu 1941 roku podczas II wojny światowej, której celem była ewakuacja głównych sił Floty Bałtyckiej oraz oddziałów Armii Czerwonej z okrążonego przez Wehrmacht Tallinna do portu w Kronsztadzie. Nazywana jest czasem „radziecką Dunkierką” lub „katastrofą tallińską”, a w nomenklaturze rosyjskiej „przejściem tallińskim” (ros. Таллинский переход).
Tło Po wojnie zimowej i zajęciu przez Armię Czerwoną krajów bałtyckich, a następnie ich aneksji przez ZSRR, Flota Bałtycka rozpoczęła zakładanie baz w Hanko, Tallinnie, Paldiski, Rydze, Lipawie i w Windawie. Sztab floty z admirałem Nikołajem Kuzniecowem przeniósł się do Tallinna, który stał się portem macierzystym dwóch pancerników – „Marat” i „Gangut”. Jeszcze przed operacją „Barbarossa”, nocami między 20 a 23 czerwca 1941 roku niemiecka i fińska flota położyły 1062 miny morskie w Zatoce Fińskiej, w sposób niewykryty przez stronę radziecką. Między innymi ustawiły one zagrodę minową „Corbeta” między półwyspem Porkkala a wyspą Naissaar. 25 czerwca, po nalotach sowieckiego lotnictwa bombowego na miasta fińskie, także Finlandia wypowiedziała wojnę ZSRR, rozpoczynając tzw. wojnę kontynuacyjną (1941–1944).