Jako niezgodne z zamysłem boskim zostają przedstawione nawet próby ascetycznego życia - symbolem prawdziwej duchowości chrześcijańskiej staje się wesoły mnich, bohater ostatniego opowiadania, który porzucił monaster, by bawić i rozweselać prosty lud. Wzorem do naśladowania jest prostota myślenia, szczerość, dobroć i umiłowanie natury, poddanej wyraźnej idealizacji w opowiadaniach. Wojciech Gałązka dokonuje zestawienia postawy propagowanej przez Pelina z koncepcjami świętego Franciszka z Asyżu. Ogólne zaś pragnienie poszukiwania szczęścia w prostym życiu, bez korzystania z osiągnięć cywilizacji ani też złożonej filozoficznej refleksji łączy z kryzysem wartości zauważalnym w literaturze bułgarskiej okresu po I wojnie światowej. Teresa Dąbek-Wirgowa porównuje kreacje pozytywnych bohaterów cyklu nie tylko z duchem franciszkanizmu, ale i z postaciami z utworów Rabelais’go.
Przypisy
Kategoria:Bułgarskie zbiory opowiadań Kategoria:Utwory literackie z 1936