Pomiędzy dzikim Ronaldem a dwornym Brandimartem stoi Ranald, paladyn, olbrzym niesłychanej siły, który w pojedynku zadaje Rolandowi taki cios, że gdyby nie stalowy hełm to by mu wepchał mózg do gęby. Powinowatym Ranalda jest Roger, młodzieniec szlachetnego rodu, w którego żyłach po ojcu płynie krew Aleksandra Wielkiego, a po matce krew bohatera spod Troi, Hektora. Roger zakochuje się w siostrze Ranalda, poślubia ją, a ona staje się matką Estów. Boiardo idzie tu za Tito Strozzim i Priscianusem, którzy w ten sposób zwalczali uwłaczającą Estom tradycję, jakoby ich praojcem był zdrajca z wąwozu Roncesvalle, Gano.
Znaczenie Rola miłości O oryginalności poematu Boiarda stanowi przede wszystkim rola przypisywana miłości. Roland, który wszystkich zwycięża, sam zostaje zwyciężony przez miłość, siłę napędową ludzkiej egzystencji, podporządkowaną jedynie wyrokom losu. W inwokacjach poeta nie zwraca się, tak jak jego poprzednicy, do Matki Boskiej lub do Muz, ale do Wenery. Podstawową rolę w poemacie odgrywają źródła w Lesie Ardeńskim. O ile jednak woda nienawiści nie jest zjawiskiem naturalnym, ponieważ wytryskuje z alabastrowej fontanny, wykonanej niegdyś przez czarnoksiężnika Merlina, to woda miłości nie jest zaczarowana, wypływa w naturalny sposób z ziemi, gdyż miłość jest siłą naturalną.