W 1962 ukończył studia na Uniwersytecie Yale.
Kariera
Przygodę z aktorstwem na nowojorskiej scenie rozpoczął grając w sztuce Arthura Kopita Och, tato, biedny tata, Mamma powiesiła cię w szafie i czuję się taki smutny; w 1962 w produkcji off-Broadwayowskiej jako goniec hotelowy z Jo Van Fleet i Barbarą Harris, a w 1963 na Broadwayu w roli Jonathana, niezręcznego syna Madame Rosepettle (Hermione Gingold). Następnie zadebiutował na ekranie w roli Andy’ego, członka zespołu Bobo w dramacie Plastikowa kopuła Normy Jean (The Plastic Dome of Norma Jean, 1965) u boku Marca St. Johna. Po gościnnym udziale w serialu medycznym NBC Doktor Kildare (1965) i serialu policyjnym ABC Nowojorscy gliniarze (N.Y.P.D., 1967), zagrał Toma Wingfielda, syna Amandy (Katharine Hepburn), który pracuje w magazynie, ale aspiruje do bycia pisarzem w telewizyjnej adaptacji sztuki Tennessee Williamsa Szklana menażeria (The Glass Menagerie, 1973) w reż. Anthony’ego Harveya, zdobywając nominację do nagrody Primetime Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu dramatycznym. W 1973 za rolę Benedicka w komedii Williama Shakespeare’a Wiele hałasu o nic otrzymał teatralną nagrodę Obie.