Spółgłoska zwarto-otwarta, także: sonorant – spółgłoska powstająca, gdy w czasie artykulacji dochodzi do zwarcia i równocześnie otwarcia innego kanału (ustnego lub nosowego), którym uchodzi powietrze lub zwarcia i otwarcia następują szybko po sobie.
Artykulacja Wyróżnia się zasadniczo trzy typy artykulacji zwarto-otwartej: artykulacja nosowa – w jamie ustnej dochodzi do zwarcia, ale podniebienie miękkie jest opuszczone i powietrze może uchodzić przez jamę nosową artykulacja drżąca – polega na serii szybkich zwarć i rozwarć w jamie ustnej artykulacja boczna – dochodzi do częściowego zwarcia jamie ustnej, ale powietrze może wydostawać równocześnie innym torem ustnym.
Dwie ostatnie artykulacje określa się jako płynne.
Spółgłoski zwarto-otwarte są zwykle dźwięczne i w wielu językach mogą być elementem sylabotwórczym. Cechy te zbliżają spółgłoski do samogłosek.
Przykłady W międzynarodowym alfabecie fonetycznym IPA wymienione są m.in.