odtąd przypominała ona stylowo raczej świątynie wznoszone w tym samym okresie w Rosji europejskiej niż inne cerkwie WołyniaA. Petrovska, Ostoja prawosławia, Przegląd Prawosławny, nr 5 (299), maj 2010, ISSN 1230-1078, s.66. W 1887 do wnętrza wstawiony został nowy ikonostas. Cerkiew ucierpiała w okresie I wojny światowej, została jednak szybko odrestaurowana. W latach 1932 i 1966 we wnętrzu obiektu były również wykonywane nowe freski. W 1960 główna kopuła cerkwi została zniszczona przez huragan; jej odbudowa miała miejsce 8 lat później. W okresie przynależności Łucka do ZSRR świątynia pozostawała czynna, jednak część jej najcenniejszego wyposażenia (np. Wołyńska Ikona Matki Bożej) została skonfiskowana i przekazana do muzeów. mały|lewo|Wnętrze cerkwi W 1992, po rozłamie w Kościele prawosławnym na Ukrainie, Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego przejął, z poparciem lokalnych władz, sobór Świętej Trójcy w Łucku – dotychczasowy sobór eparchii wołyńskiej. Patriarchat Kijowski ubiegał się również o pozyskanie cerkwi Opieki Matki Bożej, do czego jednak nie doszło z powodu determinacji wiernych, na czele z biskupem Nifontem (Sołoduchą), którzy pragnęli zachować jurysdykcję Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.