Od około 1672 r. opinia cudowności Obrazu Lutyńskiego jest w okolicy powszechna.

Kolejna wizytacja z 25 stycznia 1720 r. podaje, iż w kościele lutyńskim znajduje się Obraz Najświętszej Maryi Panny posiadający dwie złote korony. Niezwykłe wydarzenie zapisane jest pod datą 20 grudnia 1751 r. Przez przyczynę Maryi dokonał się cud wskrzeszenia, na trzeci dzień po śmierci, dzieweczki z województwa kaliskiego, która z wdzięczności za przywrócone życie ułożyła pieśń do Matki Bożej:

O Niebieska Cesarzowo,Całego świata Królowo,Spojrzyj z Nieba wysokiegoNa człowieka mizernego.

Który zewsząd opuszczonyNędzą wielką jest trapiony,Nie masz kto by tak ciężkiemuZabiegł gniewowi Boskiemu.

Chyba Ty, Matko Miłości,Jedyna nasza Słodkości,W złych razach, także frasunkuWiele dodajesz ratunku.

By był w największej chorobie,Już wszystek zwątpił o sobie,Kto się do Ciebie udaje,Duch się do ciała dostaje.

Na głód, na mór się zanosi,A któż nam Boga uprosi?Matko, prosim serdecznie,Ty opiece nas trzymaj wiecznie.

Roś jest Matką Miłościwą,Oddal karę sprawiedliwą,Różańcem Cię pozdrawiamy,O przyczynę upraszamy.

W późniejszym czasie dodano refren:

Lutyńska chorych Lekarko,Witaj, łask Bożych Szafarko.Do Ciebie się uciekamy,Ciebie o pomoc błagamy.

Pieśń ta śpiewana jest do dziś w Sanktuarium Lutyńskim.