Selim III jednak w 1805 roku zmienił stosunek do powstańców świadom niebezpieczeństwa związanego ze strony zrywu chrześcijańskiego, który mógłby pociągnąć za sobą inne narody bałkańskie. Wysłał więc do Serbii regularną armię osmańską, która w sierpniu starła się z Czarnym. Oznaczało to początek walki serbskiej wymierzonej w Imperium Osmańskie, a nie w janczarów jak do tej pory. W listopadzie powstańcy zdobyli Smederevo, które stało się stolicą rewolucjonistów, zaś w grudniu opanowano Belgrad, co oznaczało opanowanie całego paszałyku.
Kiedy latem 1806 roku wybuchła VII wojna rosyjsko-turecka, sytuacja Serbów uległa poprawie wobec starań obu stron o poparcie Serbów. Porta zgodziła się na serbski program zawierający m.in. wycofanie janczarów z Belgradu, obsadzenie twierdz i granic paszałyku miejscowymi oddziałami oraz autonomię w ramach Imperium Osmańskiego. Dla Rosji poparcie Serbii miało znaczenie strategiczne, gdyż obszar ten łączył Czarnogórę, która była w czasie wojny sojusznikiem Petersburga, prowadząc działania ofensywne w rejonie Kotoru i Budvy, z księstwami naddunajskimi, na których obszarze walki toczyli Rosjanie.