Obok niego znajduje się Jeremiasz, klęczący na jednym kolanie, trzymający oburącz księgę. Również on nie jest archaniołem ale starotestamentowym prorokiem. W trzymanej księdze widnieje fragment wersetu 15. jego autorstwa:
Być może jest to aluzja do absolutystycznych ambicji Fryderyka IV.
Po lewej stronie wejścia stoi archanioł Michał, uważany za największego ze wszystkich aniołów w judaizmie i chrześcijaństwie. Dmie on w trąbę, aby wskrzesić zmarłych w dzień Sądu Ostatecznego.
Po prawej stronie wejścia stoi archanioł Uriel – według tradycji judaistycznej i w niektórych wierzeniach chrześcijańskich jeden z najwyższych rangą archaniołów, wymieniany w tej roli również na łamach utworów literackich, m.in. Raju utraconego Johna Miltona:
Obok Uriela klęczy archanioł Gabriel, posłaniec Boży, zwiastun Dobrej Nowiny dla Maryi. W prawej ręce trzyma on gałązkę palmową, symbol pokoju a zarazem zapowiedź Niedzieli Palmowej – Niedzieli Męki Pańskiej.
Ostatnim jest przedstawiony w pozycji siedzącej archanioł Rafał, który trzyma w ręce swój atrybut – puszkę z leczniczą żółcią rybią.
Ambona thumb|Ambona Żaden kościół ewangelicki nie może obejść się bez ambony. To z niej kaznodzieja, wygłaszający kazanie, wskazuje na Ukrzyżowanego Chrystusa. Zgodnie z luterańską tradycją kazanie znajduje się w centrum nabożeństwa protestanckiego. Oznacza ono zwiastowanie Słowa Bożego, z którego rodzi się podczas nabożeństwa społeczność Kościoła.