Po wojnie został pracownikiem PPS na Pomorzu Zachodnim, od sierpnia 1946 roku był II sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu PPS w Szczecinie. Stanowisko sekretarza utracił na przełomie marca i kwietnia 1948 po generalnych zmianach kierowniczych w PPS. Z partii został wykluczony po aresztowaniu w październiku 1948 roku, którego powodem były jego artykuły w emigracyjnym dzienniku „Narodowiec”, ukazującym się we Francji. Czekalski przesyłał tam swoją korespondencję opisującą realia powojennej rzeczywistości w Polsce. W roku 1953 wyszedł na wolność. Ponownie więziony od grudnia 1955 do maja 1956 za napisanie i wysłanie za granicę pamiętników z pobytu w więzieniu. Po tym okresie nadal wysyłał korespondencje do „Narodowca”, w której opisywał m.in. ciężkie warunki życia, prześladowania, zbrodnie bezpieki w Polsce. W roku 1958 został skazany na 3 lata więzienia. Zmarł w szpitalu więziennym w Grudziądzu w 1959 roku. Przyczyną zgonu było nieludzkie traktowanie podczas pobytu w więzieniach.
Twórczość Tematyka publikacji prasowych Adama Czekalskiego była szeroka: krytyka teatralna i literacka, komentowanie stosunków międzynarodowych, reportaże krajoznawczo-historyczne.