Przed I wojną światową w całym szpitalu było 200 łóżek.
W 1927 rozstrzygnięto konkurs na kolejną rozbudowę, spowodowaną zwiększającymi się potrzebami miasta. W konkursie udział wzięli: Marian Andrzejewski (Poznań), Marian Antoni Pospieszalski (Poznań), Adam Ballenstaedt (Poznań), Stefan Cybichowski (Poznań), Czesław Przybylski (Warszawa) i Witold Minkiewicz (Lwów). Wygrał M. Pospieszalski. Projekty publikowano w numerze 11/12/1927 Architektury i budownictwa. Zwycięskiego dzieła nigdy nie zrealizowano (najpierw z uwagi na Wielki kryzys, a potem II wojnę światową).
W 1928 sprowadzono do placówki 50 mg radu – był to pierwszy w Polsce szpital, który wprowadził promieniolecznictwo nowotworów złośliwych w ginekologii.
W czasie okupacji niemieckiej zbudowano na terenach szpitalnych bunkier i dwa baraki. W 1945, wycofujący się z miasta esesmani podpalili szpital, jednak ogniska pożaru udało się ugasić pod kierunkiem doktora Bogdana KentzeraTadeusz Świtała, Luty 1945 roku w Poznaniu (Część I), w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1985, s.25, ISSN 0137-3552.