Janardan poczuł do niego wielką sympatię, która wypełniła pustkę po stracie ojca. Ze swojej strony Ćittarandźan Das odwdzięczył tę miłość Janardana i traktował go jak własnego syna. Janardan u boku Ćittarandźan Dasa bardzo udzielał się w tym rewolucyjnym ruchu. Podczas jednej z demonstracji Janardan doznał poważnych obrażeń, policja rozganiając tłum połamała mu żebra. To zaangażowanie się w ruch niepodległościowy nie trwało jednak zbyt długo ponieważ w dniu 16 czerwca 1925 roku zmarł Ćittarandźan Das. Ta śmierć przywołała wspomnienia po stracie ojca i wywołała jeszcze większy smutek. Nie mogąc tego znieść Janardan wycofał się z działalności w jakichkolwiek ruchach niepodległościowych.
Wędrowny sadhu Po tych kolejnych traumatycznych przeżyciach, Janardan doszedł do wniosku, że nigdy nie zazna prawdziwego pokoju dopóki nie odkryje sekretu życia i śmierci. Udał się do świątyni Taraknath poświęconej Śiwie w mieście Tarakeswar w Bengalu Zachodnim. Usiadł w świątyni i non-stop recytował: "Śankar, Śankar, ..., Śankar", jedno z 1008 imion Śiwy. Po jakimś czasie Janardan porzucił to miejsce i nadal szukając odpowiedzi na nurtujące go pytania dotarł do Waranasi (dawniej Benares lub Kashi). Ponieważ poruszał się pieszo to na jego stopach pojawiło się pełno pęcherzy, a na ciele pojawiły się ciemne plamy.