Stosunki polityczne Polski z państwami niemieckimi od 963 do 1138 roku W okresie od panowania Mieszka I do śmierci Bolesława Krzywoustego (1138) cesarstwo rzymskie składało się z kilku części. Były to: Królestwo Niemiec, Królestwo Italii (Longobardii) i (od 1032) Królestwo Burgundii. Niemcy były trzonem cesarstwa, a król Niemiec był zarazem królem rzymskim (Italii) i burgundzkim. W tym czasie Niemcy rządzone były przez dynastię saską Luitpoldingów (919–1024), a następnie salicką (1024–1125), których rodową domeną było Księstwo Bawarii, zaliczane do największych księstw w Rzeszy. Pozostałością państwa Lotara było Księstwo Lotaryngii, dzielące się od X wieku na Lotaryngię Górną (obecną L.) i Dolną i rządzone we wspomnianym okresie przez władców z dynastii mozelskiej i ród z Verdun. W kierunku południowo-wschodnim leżała Marchia Austrii, rządzona przez margrabiów z domu Babenbergów. W bliskim sąsiedztwie Polski leżały Marchia Północna oraz Marchia Wschodnia ze zdobytą Miśnią. W sąsiedztwie Marchii Północnej i Miśni leżały Łużyce Dolne okresowo złączone z Miśnią i rządzone przez margrabiów z dynastii Wettinów. Księstwo Saskie rządzone było od 961 roku przez dynastię Billungów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stosunki polsko-niemieckie od X do XII wieku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.