Uczta w domu Lewiego lub Biesiada w domu Lewiego () – obraz włoskiego malarza renesansowego Paola Veronesego.

Dzieło powstało w roku 1573 jako Ostatnia Wieczerza, motyw zaczerpnięty z Ewangelii Mateusza, dla refektarza weneckiego klasztoru Santi Giovanni e Paoblo. Zgodnie ze swoją manierą Veronese przedstawił ją według własnej interpretacji i według własnej maniery artystycznej. Wokół suto zastawionego stołu umieścił wiele postaci, wszystkie ubrane zgodnie z ówczesną dworską modą. Wśród osób znalazły się postacie podejrzane: mężczyzna dłubiący w zębach nożem, czarnoskórzy służący, karły oraz szwabscy żołnierze, czyli luteranie. Postać Chrystusa i tajemnica Ostatniej Wieczerzy jest zupełnie niezauważalna dla biesiadników, a przepych barokowych już dekoracji i mnogość postaci odciąga widza od tematu obrazu.

Sposób przedstawienia tematu wywołał oburzenie przedstawicieli Kościoła. Autorowi zarzucano zbyt śmiałe i w rezultacie obraźliwe dla wiary podejście. Malarz został wezwany przez sąd inkwizycyjny w celu złożenia wyjaśnień. Proces odbył się 18 lipca 1573 w weneckiej kaplicy San Teodoro. Veronese stawił się na proces. Usprawiedliwiał się prawem do swobody wyobraźni.