Habilitację uzyskał na Uniwersytecie w Lipsku w 1907 roku za pracę Occlusion und Diffusion von Gasen durch Metalle („Okluzja i dyfuzja gazów przez metale”).
W grudniu 1916 r. został mianowany szefem (dziekanem) wydziału fizyko-chemicznego w Instytucie Chemii Fizycznej i Elektrochemii Cesarza Wilhelma, którego dyrektorem był wówczas Fritz Haber. W latach dwudziestych opublikował szereg prac dotyczących przeprowadzonych jeszcze na przełomie lat 1917/18 badań w Instytucie Cesarza Wilhelma, w tym badania kinetyki rozkładu azotanu amonu i trwałości nadmanganianu srebra, AgMnO4.
Od 1918 r. pełnił funkcje nauczyciela akademickiego i badacza na uniwersytetach w Lipsku, Greifswaldzie i we Frankfurcie nad Menem. W 1927 został profesorem chemii nieorganicznej na Wydziale Matematyki i Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Jenie i dyrektorem tamtejszego laboratorium chemicznego. Zajmował się wówczas syntezą i charakterystyką wodorków metali. Badał przede wszystkim zjawiska sorpcji wodoru przez platynowce, metale ziem rzadkich i metale z IV i V grupy układu okresowego pierwiastków w różnych temperaturach i ciśnieniu. Sieverts zbadał wiele izobar i izoterm różnych układów metal-wodór oraz określił niektóre parametry fizykochemiczne różnych wodorków metali, np. ich gęstość i ciepło tworzenia.