Saebert z Esseksu (Sebert, Sabert lub Sæbert; data urodzenia nieznana, zm. ok. 616) – władca Królestwa Esseksu w latach 604−616/617. Był pierwszym królem tego państwa, który zrezygnował z dawnych wierzeń pogańskich i zdecydował się przyjąć chrześcijaństwo.
Informacje na temat jego osoby historycy czerpią głównie z kroniki Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy Czcigodnego z VIII wieku. Imię to figuruje również w genealogii władców Esseksu, znajdującej się w Kronice anglosaskiej, sporządzonej w IX wieku w Wesseksie.
Życiorys Saebert był synem Sleddy i Riculi − siostry króla Kentu Ethelberta. Poślubił Ethegoldę i miał z nią trzech synów.
W 604 roku, po śmierci swojego ojca, został władcą Esseksu. Jego siedzibą było prawdopodobnie Basildon. Beda wspomina, że władzę zwierzchnią nad nim sprawował wuj Ethelbert, który podporządkował sobie wówczas większość państw anglosaskich.