Kazimierz Wielki dążył do umocnienia wpływów katolicyzmu na zajętych przez siebie terenach. Jego koncepcją było utworzenie dla nich metropolii z kilkoma sufraganiami, ewentualnie podporządkowanie ich metropolii gnieźnieńskiej. Z tymi pomysłami ścierał się przez pewien czas, powstały w kurii awiniońskiej, plan podporządkowania biskupstw ruskich łacińskiemu patriarsze Konstantynopola. Biskupstwa te powstawały głównie dzięki działalności franciszkanów i dominikanów. Pierwsze utworzono w Kijowie (1320), później, już w związku z polską sukcesją, w Przemyślu (przed 1253), Włodzimierzu (1358, krótko istniejące), Chełmie (1358/1359), Lwowie (1359). Miały one w zasadzie charakter tytularny (oprócz przemyskiego), a ordynariusze nie pojawiali się w swoich diecezjach, ze względu na niepewną jeszcze sytuację polityczną.
Utworzenie metropolii Po umocnieniu swojej władzy na Rusi, król Kazimierz powrócił do koncepcji metropolii i zwrócił się do papieża (1366) o jej ustanowienie w Haliczu. Papież Urban V powołał w 1367 roku prowincję i mianował arcybiskupem franciszkańskiego zakonnika Krystyna. Po śmierci Kazimierza Wielkiego, jego politykę kościelną na Rusi kontynuował Ludwik Węgierski i jego namiestnik Rusi Czerwonej, Władysław Opolczyk.