Na „Inflexible” i „Indomitable” zainstalowano wieże artyleryjskie Mk BVIII, o klasycznym, hydraulicznym napędzie obrotu i podniesienia, identyczne jak montowane na „Dreadnoughcie” oraz pancernikach typów Lord Nelson i Bellerophon. Ich producentami były odpowiednio koncerny Armstronga i Vickersa. „Invincible” otrzymał eksperymentalne wieże artyleryjskie o elektrycznym napędzie obrotu i podniesienia. Były to: dziobowa i rufowa Mk BIX produkcji Vickersa oraz dwie Mk BX produkcji Armstronga na śródokręciu. Kontrakt zawarty z producentami przewidywał wymianę wież na napędzane hydraulicznie na koszt koncernów w przypadku niepowodzenia eksperymentu, co ostatecznie nastąpiło na przełomie 1913 i 1914 roku.
Maksymalny kąt podniesienia luf wynosił po wejściu do służby 13,5°, co dawało donośność maksymalną 16 450 m przy pocisku o masie 390 kg i prędkości wylotowej 831 m/s. Po zwiększeniu kąta podniesienia do 16° i dostarczeniu pocisków nowego typu, o poprawionej aerodynamice, zasięg wzrósł do 18 686 m. Działa miały szybkostrzelność 1,5 strzału na minutę. Zapas ładunków do dział wynosił w czasie pokoju 80 jednostek ognia na lufę, podczas wojny wzrósł do 110 jednostek.