Eksperymenty z pokładu francuskiego pancernika pokazały, że obserwator znajdujący się w balonie ma pole widzenia nawet o 40 km większe od osoby znajdującej się na pokładzie okrętu.
Prowadzono także intensywne prace nad doskonaleniem balonów. Zwykłe sferyczne balony były bardzo niestabilne nawet przy stosunkowo niewielkich wiatrach, ich gwałtowne ruchy powodowały często chorobę lokomocyjną osób znajdujących się na ich pokładach. W Niemczech, w latach 1893-1899, August von Parseval i Hans Bartsch von Sigsfeld opracowali tzw. Drachenballon (balon-latawiec) – podłużny balon z powierzchniami nośnymi działającymi jako stabilizatory lotu, z wyglądu podobny do sterowców, ale bez żadnego napędu własnego. Balony takie zachowywały stabilność przy wiatrach dochodzących do 65 km/h. W późniejszym czasie balony te używane były także jako bezzałogowe balony zaporowe.
W 1898 francuski okręt „Foudre” (oryginalnie wodowany jako tender torpedowców – croiseur porte-torpilleurs) został czasowo przebudowany na okręt balonowy i jako taki brał udział w manewrach w latach 1898–1901 (w późniejszym czasie został przebudowany na tender wodnosamolotów – transport d'hydravions).