Marcin Karol Zieliński (ur. 21 lipca 1886 w Uhelnie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski lekarz neurolog i psychiatra, profesor nauk medycznych, wykładowca uniwersytecki, major lekarz rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana h. Świnka (1850–1929), urzędnika Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń, i Tekli z Wosiów. Uczęszczał do gimnazjów w Samborze, Kołomyi i III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, w którym zdał maturę. Od 1904 studiował psychologię i nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1906 wyjechał na dwa lata na studia zagraniczne, z czego rok uczył się u Wilhelma Wundta na Uniwersytecie w Lipsku, a kolejny rok u Aloisa Riehla, Maxa Dessoira i Carla Stumpfa w Berlinie oraz Friedricha Jodla i Aloisa Höflera w Wiedniu. Po powrocie do Krakowa, w styczniu 1909 doktoryzował się z filozofii pod kierunkiem Kazimierza Morawskiego, a następnie podjął studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1911 przeniósł się do Wiednia, gdzie na miejscowym uniwersytecie kontynuował naukę i w 1914 w uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich.