Na podstawie planów „Grzechotnika” zbudowano trzy kolejne, bardzo podobne, lecz o nieco mniejszej wyporności (526 t), jednostki HMS „Grasshopper”, HMS „Sandfly” i HMS „Sandfly” (zazwyczaj określane jako typ Grasshopper), wybudowano w latach 1886-88 w stoczniach w Sheerness i Devonport.
HMS „Rattlesnake” był pierwszym okrętem Royal Navy, do napędu którego użyto maszyny parowej potrójnego rozprężania, była to zapowiedź późniejszego trendu wykorzystywania stosunkowo niedrogich niszczycieli do testowania nowych i eksperymentalnych technologii. Okręty tego typu, jako jedne z bardzo nielicznych torpedowców, kontrtorpedowców i im podobnych klas, posiadały opancerzenie – ich pokład pokryty był pancerzem o grubości 0,75 cala (19 mm).
„Rattlesnake” i pochodne mu koniki polne nie były konstrukcjami do końca udanymi, miały lepszą żeglowność i większy zasięg od poprzedzającego je „Swifta”, ale za to mniejszą prędkość maksymalną, wyraźnie niższą nie tylko od ich poprzednika, ale także od współczesnych im torpedowców.