Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła i klasztor Bazylianów w Berezweczu – kościół unickiego zakonu bazylianów, stanowiący część założenia kościelno-klasztornego tego zakonu w Berezweczu. Leżał nad jeziorem Podłużnym. Po 1839 klasztor został zamieniony na prawosławny monaster, a kościół na cerkiew. Rozebrany po 1949 roku.
Historia i architektura Zespół kościelno-klasztorny dla zakonu bazylianów ufundował w 1637 wojewoda mścisławski Józef Korsak Głębocki; unici przejęli w Berezweczu dawny monaster prawosławny. Korsak nadał Bazylianom dobra Berezwecz z sześcioma wsiami oraz Wierzbołów na Suwalszczyźnie. W latach 1756–1763 drewniana cerkiew i monaster zostały zastąpione nowymi obiektami, według projektu architekta Antonio ParaccaMariusz Karpowicz, Wileńska odmiana architektury XVIII wieku, Wydawnictwo: Muzeum Pałac w Wilanowie, Warszawa 2012, s.55-57, . Klasztor budowano do 1767 rokuP.Bohdziewicz, Kościół pobazyliański w Berezweczu, Biuletyn Historii Sztuki, XLV, 1983, nr 1, s.327-348.