W latach 1929–1930 wspierał początkowo umiarkowane skrzydło Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (niem. Deutschnationale Volkspartei, DNVP) Gottfrieda Treviranusa. Po klęsce wyborczej w 1930 r. Jung zaczął postulować zmiany konserwatywno-rewolucyjne, popierali go członkowie Deutscher Schutzbund, Volksdeutscher Club w Berlinie i Jungkonservativer Club w Monachium.
Rewolucja konserwatywna Jeszcze w 1924 r. bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia Niemieckiej Partii Ludowej, po czym zdystansował się do polityki partyjnej, koncentrując się na pracy dziennikarskiej i pisarskiej. Publikował swoje artykuły m.in. dla Deutsche Rundschau, Rheinische-Westfälische Zeitung czy Münchner Neueste Nachrichten.
W opublikowanej w 1927 r. książce pt. „Die Herrschaft der Minderwertigen. Ihr Zerfall und ihre Ablösung durch ein neues Reich” wyłożył teoretyczne podstawy rewolucyjnie zmienionego konserwatyzmu, stając się jednym z głównych propagatorów rewolucji konserwatywnej – duchowo-politycznego ruchu młodych sił konserwatywnych, opowiadających się za państwem autorytarnym, a przeciwko liberalnym wartościom demokracji weimarskiej. Jung sięgał po naukę neokantowską, a także odwoływał się do prac Wilhelma Diltheya i Henriego Bergsona.