Premiera Kukułki miała miejsce 27 listopada 1896 roku. Teatr był wypełniony, a publiczność pięciokrotnie wywoływała kompozytora na scenę. Krytyki były w większości przychylne. Choć zauważono, że młody kompozytor jest na pewno entuzjastycznym wielbicielem Mascagniego i Leoncavalla, chwalono motywy rosyjskie i polskie, wyczucie efektu teatralno-operowego. Mimo sukcesu u publiczności i przychylnych recenzji sztuka została zdjęta z afisza po siedmiu przestawieniach. Jeszcze gorzej powiodło się Kukułce w Królewcu, gdzie zagrano ją tylko 4 razy. Tantiemy przyniosły Lehárowi 92 guldeny dochodu, podczas gdy wydał na przygotowania do wystawienia utworu 170. Zastawił wszystko, co miał, nawet skrzypce. Gdy po premierze zaprosił brata Antona na kolację, sam nie jadł, bo na posiłek dla dwóch nie wystarczyło mu pieniędzy. Nie pozostało mu więc nic innego jak ponownie postarać się o pracę kapelmistrza. Ostatecznie z konieczności przyjął posadę w 87. regimencie stacjonującym w Trieście, a potem w Puli. Na początku 1898 roku ciężko zachorował ojciec kompozytora, syn przybył do Budapesztu do łoża chorego i pozostał przy nim aż do jego śmierci 7 lutego.