Stanisława Czernecka (ur. 17 stycznia 1898 w Podwołoczyskach, zm. 13 marca 1968 w Tarnowie) – polski pedagog, działaczka harcerska, organizatorka tajnego nauczania podczas II wojny światowej.
Życiorys Stanisława była młodszą córką Franciszka Czerneckiego i Elżbiety Wertz, siostrą Franciszki Czerneckiej. Egzamin dojrzałości zdała w Tarnowie w 1917 roku, po czym rozpoczęła studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przerwała je jednak już w 1918 roku, angażując się czynnie w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 roku była kierowniczką oświatową przy 1 Syberyjskim pułku piechoty. Została odznaczona Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
W następnych latach powróciła na studia, wybierając kierunek historyczny na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła je w 1922 roku i rozpoczęła pracę jako nauczycielka historii i geografii w I Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim im. bł. Kingi, kierowanym przez księdza Józefa Chrząszcza. W tym samym czasie zaangażowała się również w działalność w organizacji harcerskiej, będąc w latach 1923−1931 komendantką tarnowskiego hufca harcerek. W 1935 roku, po reorganizacji seminarium nauczycielskiego i jego przekształceniu w Prywatne Gimnazjum i Liceum Żeńskie im. bł.