W 1989 nadal będąc trzecim kierowcą startował w wybranych rundach serii, a w 1990 awansował do roli regularnego kierowcy.
W 1991 wygrał po raz pierwszy wyścig Bathurst 1000, a w 1992 stał się pierwszym kierowcą który w jednym roku wygrał ATCC, Bathurst 1000 oraz Australian Drivers' Championship (startował w niej równolegle w latach 1990-1993 wygrywając ją dwukrotnie). W 1992 wystartował także w dwóch wyścigach kończących sezon Formuły 3000 jednak bez żadnych sukcesów.
Po słabszym sezonie 1993 w ATCC, w 1994 ponownie okazał się najlepszym kierowcą w stawce wygrywając siedem wyścigów w drodze po drugi tytuł mistrzowski. W latach 1995 i 1996 notował słabsze wyniki, a dodatkowo zespół Gibson Motor Sport w którym jeździł miał kłopoty ze znalezieniem nowych sponsorów po wprowadzeniu zakazu reklamowania wyrobów tytoniowych. Problemy zespołu pogłębiły się w 1997 roku do tego stopnia, że wystartował tylko w wybranych wyścigach sezonu.
W 1998 przeniósł się do głównego zespołu Holdena - Holden Racing Team i jego kariera ponownie nabrała rozpędu. Dwukrotnie zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, a następnie przez trzy lata z rzędu (2000−2002) zdobywał tytuł mistrzowski w serii V8 Supercars (nowa nazwa ATCC wprowadzona od 1999).