Miejscami występują klify.
Budowa geologiczna i rzeźba Tektonicznie Łotwa leży na południowym skłonie tarczy bałtyckiej (tarcza fennoskandzka), a południowa część kraju spoczywa na płycie rosyjskiej. Powierzchnię kraju pokrywają utwory polodowcowe do których należą: piaski, gliny morenowe, iły wstęgowe i głazy narzutowe. Charakterystyczne dla Łotwy są formy rzeźby polodowcowej do których należą: ozy, kemy, drumliny i wysoczyzny morenowe.
Łotwa jest krajem nizinnym. 57% jej terytorium leży poniżej 100 m n.p.m., a tylko 2,5% powyżej 200 m n.p.m. Średnia wysokość nad poziomem morza wynosi 87 m n.p.m. Najwyższym punktem jest wzniesienie Gaiziņkalns (312 m n.p.m.), zaś najniżej położone jest wybrzeże Bałtyku (0 m). W zachodniej części leży Wysoczyzna Kurlandzka (wys. do 184 m), we wschodniej Pojezierze Inflanckie (311 m) często dzielone na Pojezierze Widzemskie i Pojezierze Łatgalskie.
Główną formacją glebową w kraju są gleby bielicowe i bielicowo-darniowe. Są to gleby z reguły mało urodzajne ze znacznym udziałem piasków. Na Nizinie Zemgalskiej występują urodzajne czarnoziemy.
thumb|300px|Obszary leśne Łotwy